Portal - Biecz
Strona główna / Pionierzy przemysłu naftowego / Władysław Długosz
Niedziela - 17 grudnia 2017 Jolanty, Łukasza, Olimpii     
AKTUALNOŚCI
Anna i Tadeusz Pabisowie
Fundacja
Muzeum - film
Kopalnia Nafty w Pustym Lesie
Tadeusz Pabis (deutsche Ver.)
Od kopanki do szybu
Pionierzy przemysłu naftowego
Skaza na pomniku...
Wie war das mit dem Petroleum?
What was it with petroleum?
30-lecie muzeum - film
Wybitni naftowcy
Kalendariun Gorlicko - Jasielskie
Kopalnie, kopanki i szyby...
Historia Przemysłu naftowego
Ziemia gorlicka kolebką światowego przemysłu naftowego-film
Poszukiwania Nafty i Gazu Jasło
Książki które warto przeczytać - e-book + film
Jak do nas dojechać
Wieś Libusza
Zygmunt Pabis
Święta Barbara
Legendy...
Nasze osiągnięcia
Lotnicze wspomnienia - e-book
Napisali o nas...
Księga Gości
Forum
Polemiki i dyskusje ...
Linki
Kontakt
polski
Tadeusz Pabis

[ Galeria fotografii ]

                   Senator Władysław Długosz 

 

                                                

                                                          (1864-1937)

Pionier rozwoju przemysłu naftowego, Senator, poseł na Sejm Krajowy, poseł do austriackiej Rady Państwa, minister dla Galicji, Prezes Krajowego Towarzystwa Naftowego.

            Urodził się 24 lipca 1864 roku w Krakowie, syn sędziego i Marii z Honneich (Szwajcarki). Po ukończeniu 6 klas Szkoły Realnej w Krakowie odbył studia techniczne w Pradze. Po studiach osiadł na stałe w małej, liczącej wówczas około 100 chat krytych najczęściej słomą lub gontem wsi Siarach. W wiosce istniał drewniany pałac rodziny Dembowskich. Ta mała miejscowość posiadała aż 4 karczmy żydowskie.

            Długosz przez pewien czas był nauczycielem gimnastyki w Gorlicach. Następnie pracował na pobliskich kopalniach ropy naftowej w Siarach, Sękowej i Ropicy Ruskiej, gdzie przeszedł wszystkie szczeble zawodowe od pomocnika kowala, pomocnika szybowego do wiertacza włącznie. W latach 1888-1889 odbył praktykę wiertniczą na kopalni barona Brunickiego w Klęczanach, gdzie otrzymał dyplom kierownika kopalni. Chcąc jednak poznać nie znany jeszcze system wiercenia, odbył dodatkową praktykę wiertniczą w Krygu i Kobylance, gdzie wiercili Kanadyjczycy tym właśnie systemem. Pierwsze kroki jako samodzielny przedsiębiorca stawiał w Siarach w 1890 r., niestety – bez powodzenia. Stracił na wierceniach cały majątek, jaki posiadał.

            W 1893 r. objął kierownicze stanowisko w firmie Bergheim i Mac Garvey  i wyruszył  do Borysławia z kompletnym rygiem wiertniczym kanadyjskim wraz z asystentem Janem Rączkowskim, przeprowadził pionierskie wiercenie głębokie „Na Potoku” w Borysławiu. Do techniki wierceń wprowadził wiele cennych ulepszeń, między innymi; udoskonaloną konstrukcję żurawia kanadyjskiego, grubościennych rur okładzinowych, wiertniczych żerdzi żelaznych, świdrów ekscentrycznych i przez te udoskonalenia techniczne dotarł w 1896 r. do pokładów w głębokości 900 m, z których otrzymał produkcję 40 ton/ 24 h. ropy naftowej. W ten sposób został uznany za odkrywcę Borysławia. Po tym epokowym wydarzeniu Wł. Długosz awansował u Mac Garveya na dyrektora kilku kopalń, a (niepiśmienny) asystent Jan Rączkowski został kierownikiem jednej z kopalń.

            W 1896 r. Władysław Długosz zawarł związek małżeński z Kamilą Dembowską, córką właściciela Siar, Władysława Demdowskiego. Świadkami na ślubie byli gorliccy naftowcy: William Henry Mac Garvey i Wojciech Biechoński (burmistrz miasta Gorlice.

            Przepowiednie Wł. Długosza, co do świetlanej przyszłości Borysławia sprawdziły się, bo po upływie kilku lat cała przestrzeń Borysławia i sąsiednich Tustanowic pokryła się wieżami wiertniczymi rozmaitych polskich i zagranicznych przedsiębiorstw. W wyniku odkrycia tych bogatych złóż ropy, znaczna część ruchu wiertniczego z Zachodniej Galicji przeniosła się na Wschód. W 1904 r. dowiercono otwór „Wilno” z produkcją 400 ton/24 h, następnie otworu „Litwa” z produkcją 800 ton/24 h, a w końcu w 1908 r. w Tustanowicach  odwiert  „Oil City” z produkcją 2500 ton ropy/ 24 h.

            W tym to okresie, aż do pierwszych lat I wojny światowej obserwujemy u Długosza najświetniejszy okres w jego życiu, kiedy z dyrektora Karpackiego Towarzystwa Naftowego stał się samodzielnym przemysłowcem polskim, i kiedy jako poseł na Sejm i do Rady Państwa, zaczął brać czynny udział w życiu politycznym, i kiedy wreszcie w Rządzie wiedeńskim został ministrem dla Galicji. Kariera życiowa człowieka o nieskazitelnym charakterze, który odkrył Borysław, dotrzymywała przez cały czas kroku wielkiemu rozpędowi samego przemysłu, a nawet poszła dalej, bo poza przemysłem wkroczyła w dziedzinę szerokiej działalności społecznej i politycznej.

            Długosz, jako bogaty przemysłowiec, odkupił dobra swego teścia (Wł. Dembowskiego) – wieś Siary. Wybudował w miejsce dawnego pałacu drewnianego (zniszczonego podczas pożaru) okazały pałac z piękną bramą wjazdową, oranżerią i ciekawym parkiem krajobrazowym. Jednak z powodu licznych obowiązków związanych z przemysłem naftowym, gospodarz rzadko bywał w pałacowych komnatach.

            Dla Towarzystwa Karpackiego stał się Borysław najpoważniejszym i najwięcej wartościowym obiektem, który rósł i rozszerzał się z dnia na dzień. W miarę wzrastania produkcji na terenach należących do Towarzystwa, wiercono coraz większą ilość szybów. Zakupywano nowe tereny w sąsiednich Tustanowicach, budowano rurociągi i zbiorniki ropne.

            Stanowisko dyrektora  stawało się  coraz bardziej odpowiedzialne, wymagało coraz więcej pracy, energii i zapobiegliwości, ale też i zyskiwało coraz więcej na znaczeniu. Dyrektor Długosz dzięki swej niezwykłej energii, szybkiej decyzji i ogromnej pracowitości  trzymał wszystko w swoim ręku. Pod sprężystym kierownictwem Wł. Długosza powiększała się ilość pracowników, rozrastała się administracja, i o wszystkim decydował dyrektor, który wnikał w każdą sprawę i sam załatwiał interesantów.

            Działalność Długosza rozszerzać się zaczęła z czasem także poza obręb Karpackiego Towarzystwa Naftowego. Rozwijające się w szybkim tempie kopalnictwo naftowe w Borysławiu wysunęło mnóstwo spraw lokalnych, jak np.: budowa dróg, budowa mieszkań dla wzrastającej w niezwykle szybki sposób ludności pracowniczej, budowa dróg kopalnianych i lokalnych, budowa sieci energetycznej, przeprowadzanie sieci telefonicznej i telegraficznej itd.

            W 1908 r. Długosz został wybrany na posła Sejmu Krajowego we Lwowie. Prowadził ożywioną działalność społeczną, szczególnie w powiecie gorlickim, gdzie otrzymał mandat poselski. W 1909 r. został wybrany na marszałka Rady Powiatowej w Gorlicach i  pełnił ten urząd do 1923 r. Jako poseł i marszałek dbał o rozwój ekonomiczny i kulturalny powiatu gorlickiego. Z jego inicjatywy powstało Okręgowe Towarzystwo Rolnicze, spółka handlowa „Sierp”, związki   mleczarskie, domy ludowe. Wiele funduszy przeznaczył na oświatę, w szczególności na budowę szkół powszechnych. Aby umożliwić młodzieży wiejskiej naukę w szkołach średnich, wybudował w Gorlicach dwa internaty: bursę polską przy ulicy Węgierskiej i bursę ruską dla młodzieży łemkowskiej przy ulicy Sienkiewicza. Wspierał również finansowo działalność ruchu sokolskiego i harcerskiego, a także ruch sportowy i krajoznawczy. Sponsorował budowę „Domu Sokoła” z pierwszym kinem stałym w Gorlicach. Duże kwoty pieniężne łożył na odbudowę kościółka zabytkowego i kościoła murowanego w Sękowej, zniszczonych podczas I wojny światowej, wspomagał budowę boiska sportowego „Karpatia” w Gliniku Mariampolskim, zakupił teren pod budowę stadionu sportowego w Gorlicach i przekazał miastu kwotę 1000 złotych na rozwój sportu w Gorlicach. 

            W 1911 r. Długosz  został posłem do parlamentu w Wiedniu oraz ministrem dla Galicji. Po wojnie pracował jako poseł nad odbudową zniszczonego kraju, odwiedzał trzymaną w barakach ewakuowaną ludność z Galicji i starał się ulżyć jej ciężkiemu losowi, a gdy przyszedł czas na stawianie żądań politycznych, był współtwórcą słynnej rezolucji Tetmajera z dnia 28 maja 1917 r., o wolną, niepodległą i zjednoczoną Polskę z dostępem do morza. W grudniu 1917 r. wygłosił Długosz w Komisji Wojskowej Delegacji Austriackiej swą słynną mowę, w której wyliczył wszystkie krzywdy, jakie doznała ludność polska pod zaborem austriackim.

            W 1917 r. został Władysław Długosz prezesem Krajowego Towarzystwa Naftowego, i tę godność piastował do ostatnich chwil życia. W 1918 r. nabył folwark w Bieczu – Załawiu wraz z przyległymi polami naftowymi, na których rozwinął działalność wiertniczą i wydobywczą ropy naftowej. W 1921 r. otrzymał Długosz od rządu polskiego prezesurę Państwowej Rady Naftowej, a rok później został wybrany na Senatora R.P. W uznaniu zasług w przemyśle naftowym, w 1931 r. otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Polonia Restituta i in

            Zmarł 24 czerwca 1937 roku, pochowany został z należnymi mu honorami w rodzinnym mauzoleum w Sękowej. Pozostawił troje dzieci; Maria wyszła za generała Zawadzkiego, Tadeusz został właścicielem włości w Siarach, a najmłodszy Jan otrzymał w spadku folwark oraz kopalnię „Biecz – Załawie” w Bieczu. W 1962 r. jego syn (również Jan) zginął jako taternik podczas  wspinaczki w Tatrach „na Zadnim Kościelcu”. Żona Wł. Długosza, Kamila Długoszowa żyła jeszcze 32 lata, zmarła 17 X 1969 r. pochowana razem z mężem w mauzoleum w Sękowej.

 

© Wszelkie prawa zastrzezone     INTERAKTYWNA POLSKA
Webmaster: libusza@onet.eu