Portal - Biecz
Strona główna / Pionierzy przemysłu naftowego / Mikołaj Fedorowicz
Niedziela - 17 grudnia 2017 Jolanty, Łukasza, Olimpii     
AKTUALNOŚCI
Anna i Tadeusz Pabisowie
Fundacja
Muzeum - film
Kopalnia Nafty w Pustym Lesie
Tadeusz Pabis (deutsche Ver.)
Od kopanki do szybu
Pionierzy przemysłu naftowego
Skaza na pomniku...
Wie war das mit dem Petroleum?
What was it with petroleum?
30-lecie muzeum - film
Wybitni naftowcy
Kalendariun Gorlicko - Jasielskie
Kopalnie, kopanki i szyby...
Historia Przemysłu naftowego
Ziemia gorlicka kolebką światowego przemysłu naftowego-film
Poszukiwania Nafty i Gazu Jasło
Książki które warto przeczytać - e-book + film
Jak do nas dojechać
Wieś Libusza
Zygmunt Pabis
Święta Barbara
Legendy...
Nasze osiągnięcia
Lotnicze wspomnienia - e-book
Napisali o nas...
Księga Gości
Forum
Polemiki i dyskusje ...
Linki
Kontakt
polski
Tadeusz Pabis

                   

          dr Mikołaj Fedorowicz

                                                      

                                 

 

                                      (1863-909)     

                      Właściciel kopalń i rafinerii nafty,

           powstaniec z 1863 r., poseł do sejmu austriackiego.               

                                                                                                                         

           Urodził się w 1837 roku, syn Bazylego herbu Ogiński i Julianny Petlikowskiej. Ukończył prawo, uzyskał tytuł doktora prawa i filozofii. Przez pewien czas  pracował jako koncypient w kancelarii adwokackiej Franciszka Smolki we Lwowie. W połowie XIX wieku zainteresował się powstającym przemysłem naftowym w rejonie Gorlickim, co z pewnością wpłynęło na jego małżeństwo z Izydorą Skrochowską, krewną właściciela majątku we wsi Ropa k. Gorlic. Wspólnie z krewnym swej żony, Feliksem Skrochowskim założył około 1856 r. w Ropie kopalnię ropy naftowej, a w latach późniejszych  rafinerię nafty. Dr Mikołaj Fedorowicz jako człowiek prawy i wielki patriota był w latach 1863-1864  członkiem Rządu Narodowego w Powstaniu Styczniowym, posłem do Sejmu austriackiego, brał udział w  powstaniu narodowym przeciw Rosji, które zostało krwawo stłumione późną jesienią 1864 r.

            Według statystyki  naftowej Stanisława Znamirowskiego, członka Krajowego Towarzystwa Naftowego, w 1881 r. istniały  w Ropie 4 szyby z produkcją ropy naftowej, 4 były w robocie i 11 zaniechanych. Kopanych szybów było 17 i 2 wiercone udarowo. Najgłębszy szyb w tym czasie posiadał głębokość 138 m. W użyciu było 2 warsztaty wiertnicze, zatrudnionych było 38 robotników i 2 osoby dozorujące.

            M. Fedorowicz posiadał również kopalnię w Siarach, gdzie według świadectwa inż. Felicjana Łodzińskiego – miał założyć przy kopalni drugą destylarnię nafty, ponieważ skracało to drogę z kopalni do obiektu przetwarzającego. Rafineria Mikołaja Fedorowicza w Ropie założona ok. 1859 r.,  w miarę rozwoju miała zdolność przerobową około 2 860 ton ropy, posiadała czternaście kotłów destylacyjnych i produkowała 100 różnych produktów. Rafineria  usytuowana w nie korzystnym miejscu na podmokłym terenie przy rzece Ropie podczas powodzi zalana, następnie została zlikwidowana w 1896 r.

            Dr Mikołaj Fedorowicz był jednym z najstarszych założycieli i pracodawców polskiego przemysłu naftowego. Był jednym z założycieli  Krajowego Towarzystwa Naftowego w Gorlicach w 1877 r., które potem do 1939 r. działało we Lwowie. Był dożywotnim członkiem honorowym tego Towarzystwa. W 1884 r. był współtwórcą pierwszej na świecie krajowej ustawy naftowej, oraz pierwszego czasopisma technicznego „Górnik” wydawanego w  latach 1882 – 1886  w Gorlicach nakładem Krajowego Towarzystwa Naftowego. Dzięki ludziom dobrej woli    zorganizowanych w Krajowym Towarzystwie Naftowym, jak: Fedorowicz, Skrzyński, Szczepanowski, Klobassa, utworzona została przez Wydział Krajowy pierwsza w Europie zawodowa szkoła naftowa (1885-1888) pod nazwą Praktyczna Szkoła Wiercenia Kanadyjskiego w Ropiance k. Dukli.

          Charakterystycznym dla dalszej górniczej kariery Fedorowicza było to, że  unikał on terenów rozpoznanych, zwierconych jak Gorlickie,  czy Krośnieńskie. Dlatego  przeprowadzał powierzchowne badania terenów roponośnych, zaczynając od Gorlic po Słobodę Rungurską w powiecie Kołomyja.  Według nie udokumentowanego przekazu miał z młotkiem geologicznym penetrować  przez cały rok – pieszo – ujścia wycieków  ropnych  od Gorlic po Słobodę Rungurską. Chociaż rzeczywiście później wolne chwile spędzał często na samotnych wycieczkach geologicznych. Na szerokie antykliny nie musiały go naprowadzić górnicze penetrację, ale ogólna orientacja w stanie polskiego przemysłu naftowego. Poza tym był człowiekiem charakteryzującym się podejmowaniem szybkich decyzji i działania. To właśnie Fedorowicz zwrócił Szczepanowskiemu (1846-1900) uwagę na Słobodę Rungurską i sam przeszedł w 1879 r. do jego firmy na naczelnego dyrektora w latach 1880-1895.  Jego znajomością galicyjskich realiów Szczepanowski wiele zawdzięczał. Fedorowicz też rekomenderował swoich kierowników Szczepanowskiemu, jak: Felicjana  Łodzińskiego, Piotra  Brzozowskiego i in. M. Fedorowicz wykonał  mapy geologiczne rejonu Słobody   Rungurskiej  (1882) i Schodnicy (1885), za które otrzymał nagrody

Po krachu finansowym dra St. Szczepanowskiego w 1887 r. Mikołaj Fedorowicz pracował  do 1895 r. jako kierownik kopalni ropy w  rejonie Schodnicy, a później przy  zmiennych losach pracowników przemysłu naftowego  zajmował różne stanowiska na  kopalniach we Wschodniej Galicji.

             M. Fedorowicz należał również w Borysławiu do ścisłej elity naftowców. W archiwum Muzeum Przemysłu Naftowego w Libuszy zachowało się zdjęcie „Nadzór Techniczny pracowników przemysłu naftowego w Borysławiu z 1906 r.”, gdzie wśród elity naftowców widnieje podobizna dr M. Fedorowicza (1837-1909 ) z Ropy, Senatora Władysława Długosza (1864-1937) z Siar,  inż. Władysława  Świerza (1886-1962) z Libuszy i in.

            Dr Mikołaj Fedorowicz był porządnym człowiekiem, pełnym zapału i poświęcenia, podczas swej długoletniej pracy w przemyśle naftowym przyswoił sobie dobrą orientację w sprawach wiertnictwa i wydobywania ropy naftowej oraz jej przetwórstwa. Jego doświadczenie fachowe przyjmowane było z wdzięcznością. Miał duże zdolności artystyczne, pięknie rysował i szkicował, rzeźbił piękne figurki z  wosku ziemnego.

            Z małżeństwa z Izydorą Skrochowską pozostawił syna Jana, dr inż. naftowca (1882 Schodnica – 1929 Bukareszt) i dwie córki, które wyszły za inżynierów naftowych: Tadeusz Malczewski i Michał Seroczyński. Dr Mikołaj Fedorowicz zmarł nagle 29 czerwca 1909 r. w Schodnicy i tam został pochowany.

 

© Wszelkie prawa zastrzezone     INTERAKTYWNA POLSKA
Webmaster: libusza@onet.eu